Gerçek Olmayan Gülümseme

Bazı günler gülümsemeyi bir maske gibi takıyorum.Mutlu olduğum için değil. Her şey yolunda olduğu için değil. Sadece dünya benden bunu beklediği için.Çevremdeki insanlar bir gülümseme görmek istiyor. Her şeyin iyi olduğunu duymak istiyorlar.Ve bazen içimde gerçekten ne olduğunu anlatmaktansa bu rolü oynamak daha kolay geliyor.Ama her sahte gülümsememde, içimden bir parçanın kaybolduğunu hissediyorum.O gülümseme beni sorulardan, meraklı bakışlardan, duymak istemediğim yorumlardan koruyor.Ama aynı zamanda nefesimi kesiyor. Gerçeğimi boğuyor.O gülümsemenin ardında çoğu zaman bir yorgunluk var.Güçlü görünme yorgunluğu. İçimde parçalanırken işlevsel olmaya çalışma yorgunluğu.Ve bazen düşünüyorum: Neden dürüst olmak bu kadar zor? Neden “İyi değilim” demek bu kadar ağır ve başkaları için duymak daha da ağır?Sahte gülümseme sessiz bir çığlık gibi.Kimse duymuyor, çünkü çok iyi gizlenmiş.Ama içimde yankısı çok yüksek. O kadar yüksek ki, beni uykusuz bırakıyor. O kadar yüksek ki, küçük mutlulukların sesini bile bastırıyor.Belki de en büyük acı bu: Tek bir cümleyle dürüst olabilirim “Acı çekiyorum” ama kimsenin bununla baş edemeyeceğini hissediyorum.Diliyorum ki bir gün gerçek gülümseme yeniden daha kolay gelsin.Kabul edilmek için onu takmak zorunda olmayayım.Yaralarıma rağmen değil, onlarla birlikte içimden doğsun.O zamana kadar gülümsemeye devam edeceğim, her zaman gerçek olmasa da.Ama içimde, artık oynamak zorunda kalmadığım günün özlemi kalıyor.Gerçekten kendim olabildiğim gün tüm acılarımla, ama aynı zamanda tüm umudumla.