Düşünce Atlıkarıncası

Bazen beni yoran dışarıdaki dünya değil içimdeki dünya oluyor.Düşüncelerim bir atlıkarınca gibi dönüyor. Daha hızlı, daha gürültülü.Ne kadar inmek istesem de dönmeye devam ediyor.Gece olduğunda, her şey sessizleştiğinde, en yüksek hâline geliyor.Sorular, şüpheler, geçmişten sahneler, gelecekten korkular.Döner dururlar, ta ki huzura yer kalmayana kadar.Bu atlıkarıncanın molası yok.Ama içimde derinlerde, hep bir sessizlik özlemi var.Sadece nefes alabildiğim bir an için.Bunun kolay olmadığını biliyorum.Ama her küçük huzur anı, her barış kıvılcımı beni biraz tutan bir çapa gibi geliyor.Ve bazen, devam edebilmek için bu bile yeterli oluyor.