Bu blogu neden başlattım

Bazen hayat öyle gürültülü ki, kendi düşüncelerime yer kalmıyor.
Ve bazen de öyle sessiz ki, işte tam o anlarda bu düşünceler beni bunaltmaya başlıyor.
Sözlerimi dünyayla paylaşıp paylaşmamak konusunda uzun süre tereddüt ettim.
Çünkü hissettiklerimin çoğu görünmez acı, şüphe, parmaklıkları olmayan bir kafes gibi.
Bu blog benim alanım acı, umut ve yeniden başlangıç arasında bir yer.
Maskeler olmadan yazabildiğim bir yer.
Kırıklarımı saklamak zorunda olmadığım bir yer.
Belki sen de kendi hikâyeni benim kelimelerimde bulabilirsin.
Belki sana cesaret verir ya da sadece yalnız olmadığını hissettirir.
Bu benim adım adım iyileşme yolum.
Ve sen de okurken, belki bu yolun küçük bir parçasını benimle yürürsün.